Borstvoeding, wat knap?!

borstvoeding, wat knap

Het kantelpunt is gekomen, zoonlief is nu één jaar en borstvoeding geven (in het openbaar) begint een ‘beetje vreemd’ te worden. Niet voor mij, ik vind het de normaalste zaak van de wereld. Ik heb ze er immers voor gekregen, zoonlief is er nog lang niet klaar mee en het advies van de WHO is zeker nog een jaar door te gaan. Toch, ik voelde me dit weekend ineens ongemakkelijk…

Het zonnetje scheen en ik stapte in een overvolle trein met mijn zoontje. Ik kon nog gauw een plekje veroveren en hoewel ik met mijn draagzak weinig ruimte nodig heb, was het toch even proppen. Mijn zoontje was helemaal op. Dan helpt maar één ding, gelukkig maar. Even tutten, en nog gauw een uurtje slaap pakken tijdens deze lange reis. Inmiddels volleerd voeder, dus ik kon zonder ook maar iemand te choqueren, mijn zoon zijn vertrouwde rustpunt bieden. Hij sloot snel zijn ogen en ik genoot verder van het zonnetje op mijn gezicht. Het duurde denk ik enkele minuten eer ik doorhad dat er een aantal – schijnbaar toch gechoqueerde – gezichten naar me zaten te staren. Er werd zelfs binnensmonds een opmerking gemaakt in de trant van: ‘moet dat nou?” Het leek er op dat de befaamde woorden: goh, geef je nog steeds borstvoeding, wat knap?!, plaats hadden gemaakt voor oordelende gezichten.

Een klap op de vuurpijl voor mij na het bericht enkele dagen hiervoor. Mijn Facebook-tijdlijn ontplofte met vervelende opmerkingen over het geven van borstvoeding, nadat er op nu.nl een artikel verscheen over de schijnbaar overtrokken redenen borstvoeding te geven. Ik kan er niet bij, sinds wanneer is het meest natuurlijke wat je jouw kind kunt geven, onderwerp van gesprek geworden? Waarom moeten mensen daar in hemelsnaam iets van vinden?

Ik vind onderzoeken maar geduldig. Ze concluderen altijd iets achteraf en de financierders van het onderzoek zijn vaak de lobbyisten die baat hebben bij een gunstige uitslag. Bovendien, sommige dingen zijn toch ook niet te onderzoeken? Er zijn simpelweg te veel variabelen! Nu hebben ze in dit onderzoek dat proberen te verkleinen, door onderzoek te verrichten binnen gezinnen, maar heeft ieder kind dezelfde behoeften? Wie bepaalt er eigenlijk wat van belang is te onderzoeken? Het is onmogelijk alles dicht te timmeren.

Ik ben geen wetenschapper, maar ik weet wel waarom ík borstvoeding geef. Dat omvat zo veel meer dan gezonde voeding voor mijn zoon. En nee, ook niet omdat ik het ‘zo gezellig vind’. Ik merk dat mijn zoon er rustig van wordt en vertrouwen heeft gekregen in mijn onvoorwaardelijke zorg voor hem. Ik vul namelijk niet alleen zijn maag, voed zijn lijf, maar stil ook zijn mama-honger. Dat alles gaat op vraag en aanbod, niet op gezette tijden. Ik ben niet bang dat ik hem verwen en niet onzeker over negatieve effecten. Het is niet iets waaraan hij gewend is geraakt en als ik dat niet op tijd afleer hij op zijn 35e nog aan mijn borst zal hangen. Ik ben er van overtuigd dat hij weet wat hij nodig heeft en dat onze band zo sterk is omdat we zo goed luisteren naar elkaar. Waarom? Zo heeft de natuur het bedoeld. Waarom zou ik dat in twijfel trekken?

Ik ga dus niet uit van onderzoek, maar van mijn gevoel. Volgens mij zijn wij mensen prima in elkaar zijn gezet door moeder natuur. We moeten alleen leren meer vertrouwen te hebben in ons onderbuikgevoel. Waar is het toch ontstaan dat wij niet meer geloven in onszelf, dat we het normaal zijn gaan vinden (op)voeding uit boekjes en cursussen te halen, dat onderzoeken van malafide organisaties de boventoon voeren binnen onze beslissingen en dat we massaal tegen ons gevoel ingaan? Misschien is het ooit wel gestart bij een moeder die in een overvolle trein zichzelf zo schaamde dat ze haar zoon de gevraagde borst weigerde, hem daarom liet huilen, boos werd omdat ze vond dat hij nu toch wel zelf in slaap moest kunnen vallen en vervolgens besloot er maar helemaal mee te stoppen en een speen en een knuffel te geven om hem te troosten. Ik ben benieuwd, heeft iemand daar de gevolgen al eens van onderzocht?