JEZELF ZIJN IN JE GEZIN: EEN ONTDEKKINGSREIS

kompas

Met tips voor onderweg

Binnen de dynamiek van een gezin is het vaak een uitdaging om bij jezelf te blijven. Om, om het zo maar even te noemen, authentiek te zijn. Ik denk dat we dat allemaal in meer of mindere mate wel ervaren.

Jezelf zijn is je verbonden voelen met alle aspecten die je in je hebt. Wat een gevoel geeft van heel zijn, compleet zijn, zonder dat er iets moet veranderen. Of zonder dat anderen ruimte voor je moeten maken. Het voelt vrij, vanzelf en vreugdevol.

Maar hoe lukt het je nu om jezelf te zijn in je gezin?

Om te beginnen wil ik zeggen dat het een groeiproces is. Er is geen pil, trucje of toverspreuk voor. Als je (bij) jezelf bent dan weet je dat, omdat het zo voelt. Als je denkt dat je (bij) jezelf  bent, dan is het vaak niet zo. Het gaat vooral om voelen. Niet het voelen van emoties – wat leerzaam en oké is – maar een wetend voelen over jezelf zijn, wat automatisch vertrouwen met zich meebrengt.

Ergens van binnen weet je wie je bent en hoe dit voelt. En al weet je het even niet dan is er wel een verlangen om dit te weten. Dit is het vertrekpunt van je reis van het-grote-jezelf te zijn. 

Onderweg kom je allerlei beren tegen. Dit zijn pijnen, angsten, verlangens, ontkenningen, frustraties, boosheid en dergelijke. Dit kom je dan ook in je gezin tegen.

Want je partner en kinderen, iedereen eigenlijk, doorloopt een zelfde eigen reis. We zijn allemaal altijd op deze reis, terwijl we doen wat we dagelijks doen. En het leven op aarde zit zo mooi in elkaar dat we elkaar allemaal helpen door te laten zien waar de ander is op zijn reis. En waar hij naar toe kan. Voor het geval dat jezelf even vergeten bent dat je ergens naar toe onderweg bent. Gaaf he.

Dus je kinderen en je partner en je ouders, schoonouders, werkgever en collega’s, allemaal geven ze aanwijzingen voor je route. En hoe duidelijker je je eigen route hebt – dus hoe beter je weet en voelt wie jij bent en wat je wilt – hoe meer vreugde iedereen om je heen voelt en je laat zien. Omgekeerd is ook het geval. Echter kan dit verwarrend zijn, als de ander vraagt om aanwijzingen. Een boze werkgever bijvoorbeeld, betekent dus niet persé dat je een verkeerde afslag hebt genomen, het kan gewoon zijn dat hij vraagt om richting omdat ie zelf even verdwaald is.

Onderscheid onderweg is dus een handig stuk gereedschap. Dit is je intuïtie, die met je meegroeit onderweg.

Als je je gezin op deze manier gaat bekijken – medereizigers, die allemaal in meer of mindere mate snappen dat ze onderweg zijn en waar naar toe – krijg je gelijk meer respect voor en verbinding met elkaar. Het wordt leuker, omdat je ziet dat iedereen een eigen doel heeft. En dat de verbinding met elkaar mooier en plezieriger wordt naar mate de hulp onderweg vrijer en vriendelijker is.

Dankbaar

Op de momenten van echt jezelf zijn zie je deze verbindingen op deze manier liggen. Je voelt dat je dankbaar bent voor het samen (op weg) zijn. Je medereizigers – partner en kind(eren) – kijken wellicht even op, omdat ze voelen dat er iets veranderd is. Je voelt je ontspannen en in balans. En jouw aanwijzingen voor de ander zijn ineens vrij en vreugdevol. Je laat ze zonder moeite of bijbedoeling zien hoe je kunt reizen – groeien – vanuit plezier.

Leven op “the easy way” dus, in plaats van “the hard way”.

Je laat dit zien door dan simpelweg jezelf te zijn. En hoe dit er ook uitziet of klinkt – dat is uniek jij – het klopt! Misschien word je er heel uitbundig en creatief van of juist stil en aanwezig.

Wellicht haalt bijvoorbeeld een telefoon die je gaat je even weer weg bij jezelf. En vraag je je af waar de hoofdweg ook al weer is. Dat gebeurt. Maar hoe beter je je eigen reeds afgelegde route kent en weet hoe je telkens weer uit het modderspoor kwam (doordat je begreep waarom je vast zat), hoe gemakkelijker je weer op de hoofdweg kan komen. 

Je leert, groeit en je intuïtie wordt steeds sterker. Je ontdekt waarom je verdwaalt en de mensen om je heen helpen je dit te begrijpen. Als je het snapt laat je het dwaalspoor achter je en ga je weer verder op de hoofdweg.

Alles wordt samen zo steeds leuker. Meer en meer wordt het samenzijn een bewust genieten van ieders eigenheid (hoofdweg) en reis. Waarbij de muziek onderweg hard aanstaat en iedereen zijn eigen partij zingt. En vrijheid, vreugde en (eigen)verantwoordelijkheid het ondersteunende ritme zijn. Zonder dit raakt het geheel uit balans en schiet je van de weg. Om natuurlijk weer te leren waarom dat gebeurde.

Je kinderen zitten bij jou in de auto

Kinderen zijn zelfstandige reizigers, maar omdat ze voor hun overleving deels van hun ouders afhankelijk zijn, zitten ze wel pakweg de eerste 15 jaar van hun leven bij jou in de auto. Je neemt ze mee op jouw reis. En als je kind erg intuïtief is – en zich dus erg bewust is van zijn of haar eigen hoofdweg – is de auto gemakkelijk snel te klein en belemmerend voor ze.

Ze gaan je dan op allerlei manieren aanwijzingen geven zodat jij op pad kan komen. Want als jij doet wat congruent is met wie je bent, ben je fantastisch reisgezelschap voor je kind.    

En aan de andere kant geven ze aanwijzingen omdat ze ‘zelf willen rijden’. Hoe klein ze ook zijn, ze weten intuïtief erg goed wie ze zijn en wat ze willen. Maar moeten het alleen nog leren te verbinden met hun leven op aarde. En dat hopen ze van jou te leren.

Als jij dus in je kracht staat, van jezelf houdt en jezelf kent hebben zij een heerlijk voorbeeld. Echter, dit is vaak gewoon nog niet constant het geval; je leert zelf immers ook nog. Kinderen kunnen dit je spiegelen door hun grote wilskracht en ‘problemen’ die hieruit ontstaan. Zoals gedragsproblemen, leerproblemen, ziekte, angsten etc.

Voor kinderen die sterk bewust en intuïtief zijn, zoals bij hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid het geval is, is het dus belangrijk dat je je eigen pad kent en bewandelt. Ze zien en voelen de waarheid van een situatie: de gevoelens die erbij spelen en wat je er bij denkt. Óók als je (onbewust) ontkent dat je in de modder zit of even niet meer weet waar je uithangt. Ze voelen haarfijn aan als iets niet congruent is, dus dat een innerlijke en uiterlijke actie niet klopt met hoe je je voelt en doet op dat moment. En omdat hun eigenheid – ieders eigenheid – de basis vindt in bewustzijn en intuïtie, is hun zelfvertrouwen als ‘bewust kind’ erg afhankelijk van de integriteit van hun omgeving. Ontkenning van een situatie kan erg verwarrend en pijnlijk voor ze zijn. Al zullen ze dit niet altijd laten merken.

Dit betekent natuurlijk niet dat je alles in jezelf opgelost moet hebben voordat je aan kinderen begint. Het is al super als je weet waar je je begeeft op je reis, wat jouw omwegen en modderpaden zijn en hier met een glimlach manieren voor kent om er van te leren. Je integriteit hierin laat je kind zien en voelen dat je nog leert maar geen verstoppertje speelt. Je bent daarmee betrouwbaar, waardoor ze niet zo snel verdwalen en wel vertrouwen in zichzelf ontwikkelen. Bovendien leren ze zo ook op een lichte manier om te gaan met hobbelwegen, steile slingerpaden en spoorvorming.

Een hele klus dus. Die vraagt om inzicht, onderscheidingsvermogen en toewijding aan je eigen reis en ouderschap. Maar wees vooral ook zacht en liefdevol voor jezelf onderweg! Je kan enorm veel leren van wat je kinderen je spiegelen. Zowel van prettige als onprettige situaties.

Een aantal tips voor op onderweg:

  • Vind een manier om inzicht te krijgen in jezelf uit dagelijkse situaties. Dit kan je alleen doen of door een gesprek met je partner of een vriend(in), als dit vertrouwd voelt. Wees open en eerlijk naar jezelf: spit, graaf, ontdek en voel wat de betreffende situatie met je doet. Met een open hart en een glimlach. Vraag hulp als je er zelf even niet uitkomt.
  • Neem alles van je kinderen serieus. Niet ‘serieus’ in de zin van problematiseren, maar als gelijkwaardige en complete mensen. Hun gesproken taal is wellicht nog niet zo perfect maar als je een beetje oplet is hun communicatie uitgesproken duidelijk. Een onzekerheid is bijvoorbeeld goed te zien in het gezicht. Ga er niet aan voorbij met een goedbedoelde “kom op, hup! weer verder”. Doe je best om open te zijn voor wat er speelt. Zo voel je ook wat er bij jezelf speelt in de situatie en ontwikkel je je eigen intuïtie. Je kan dan benoemen wat er speelt en wat zijn of haar behoefte is. Waardoor je kind eerder begrip en vertrouwen voelt.
  • Houdt het eerlijk en leuk! Schiet je even uit de bocht: zeg dat dan en eventueel met een korte, eenvoudige en gemeende “sorry”. Geen drama, dat zet je het vast en geeft verwarring.
  • Ga voor wat je werkelijk wilt en geniet van het samenzijn. Maak keuzes en laat daarin los wat eigenlijk overbodig is. Maak tijd om een overzicht voor jezelf te maken van wat je op welk gebied van je leven wilt bereiken. En hoe je daar met kleine stapjes kunt komen. Doe dit voor je werk, relatie, vrienden, familie, ontspanning, gezondheid, persoonlijke groei etc.
  • Leer communiceren vanuit behoeftes en in verzoeken. Zo voorkom je onuitgesproken (irreële) verwachtingen en discussies. De methode “Geweldloze communicatie” is hier een erg goed middel voor. Vergeef snel en ga verder.
  • Geniet van je reis! Alleen en met anderen. Doe dingen – voor jezelf – die je echt leuk vindt.  

Heb je vragen naar aanleiding van dit artikel? Mail dan naar robert@degroeierij.nl.