Natuurlijk ouderschap: liefdevol besparen

Blog_michelle

Kinderwagen, knuffeldoekjes, hydrofieldoeken, Maxi-Cosi, rompertjes, billenbalsam, lakens, kinderkamer, flessenverwarmer, potjes, een box en rammelaars. Ik doe maar een greep uit de enorme collectie babyspullen, die de meeste ouders zo rond de geboorte van hun spruit in huis hebben. Zo ook wij. De voorpret van de komst van ons eerste kindje begon al vroeg in de zwangerschap met geregelde bezoekjes aan allerhande babywinkels.
De combinatie van lijstjes, aanbiedingen, adviseurs, hormonen en onwetendheid bleek een fatale cocktail te zijn voor deze mama in spe. Manlief stond er voor spek en bonen bij, probeerde de aanschaf van een overcomplete, veel te dure babyhuisraad te voorkomen, maar delfde uiteraard het onderspit. Er was geen speld tussen te krijgen, in het kader van de veiligheid, de mooiigheid, álles voor de baby. Ik zou het allemaal nodig hebben…
Het was zover, onze prachtige zoon werd geboren. En zo ook twee kersverse, onwetende ouders. Daar stonden we dan. Op alles voorbereid, voor iedere uitdaging een oplossing. Of toch niet? Zoonlief wilde absoluut niet alleen zijn. Ergens voelde ik aan dat het ook niet hoefde. Ik kocht een draagdoek en hield hem veel bij me. Zo kon hij slapen, meekijken en voelde hij zich veilig als alles even te veel was. Het was de enige manier die werkte. De kinderwagen werd zelden gebruikt en de box fungeerde alleen als wasrek. Zijn kamer bleef leeg, hij sliep bij ons.
Mijn lijf liet hem groeien en bood hem troost. Een speen was uit den boze. Een flesje ook, hij wachtte soms net zo lang totdat ik terug was. Hij leek daar geen last van te hebben. Groeide goed. Hij wilde gewoon ‘de real deal’. Ik vond het ook wel begrijpelijk. Lastig, dat soms wel, maar dat lag meer aan mijn eigen onzekerheid. Ik besloot te blijven observeren, als iets niet goed zou zijn zou ik het weten.
Zoonlief werd ouder, maakte zich langzaam van me los, wilde de wereld ontdekken. Eerst vanaf mijn schoot, toen aan mijn voeten. Inmiddels klimmend en rondrennend. Speelgoed was niet interessant, hij pakte waar ik mee bezig was. Dat was goed, hij wilde leren wat hij daar mee kon. Ik liet hem.
Wisten wij toen veel. We bleken onbewust alles te doen volgens de ouderschapstijl: ‘Natuurlijk Ouderschap’. Wat een ontdekking! Er ging een wereld voor ons open en alles viel op zijn plek. Ik leerde over Baby Zindelijkheidscommunicatie, Rapley, voorleven, zelf doen, wasbare luiers, co-sleepers, ergonomisch dragen, gifvrij speelgoed, natuurlijke verzorging en de angst voor verwennen viel compleet weg. Vertrouwen hebben in, en samenwerken met, moeder natuur wanneer het aankomt op z’n verzorging en ontwikkeling. Dat is alles wat telt. Dan blijkt, het kan met zó veel minder.
Wasbare luiers en zelfs doekjes, ze bleken fantastisch te werken! Rode billen? Schrale wangen? Kokosolie, het enige wat je nodig hebt. Spijkerbroeken in een draagdoek? Niet handig. Comfortabel, dat moet het zijn. Tweedehands bleek vaak meer dan prima. We ontdekten ook eerlijke en gifvrije kleding. Wist je dat die dure, biologische, wollen romper misschien wel 3x langer meegaat? En dat die meegroeit, waardoor je er veel minder van nodig hebt? De keuze was hier snel gemaakt. Proces: ‘alles vervangen voor de volgende’, is in gang gezet.
En zo leren we nog iedere dag nieuwe dingen, en maken we keuze naar keuze, bewust en met een goed gevoel. Meneer Marktplaats is blij met ons. We zijn een jaar verder. Zo veel spullen lichter. Soms deed het wel een beetje pijn. Eerlijk is eerlijk. Sommige dingen heb je gekregen, met moeite gekocht of met liefde gemaakt. En toch ging het weg. Ik vind het zo zonde als iets niet wordt gebruikt!

“A baby does’nt need a big room, lots of toys, brand new clothes and the latest technical features, it simply needs you to respond to his needs and to love him for who he is..”