Veel ouders zijn verbaasd als ze zichzelf horen praten met hun kind. Ze horen de stem van hun eigen vader of moeder. Ze zeggen precies wat ze vroeger zelf kregen te horen, op de toon die ze eigenlijk nooit wilden overnemen. Herkenbaar? Dan is het goed om te weten dat dit niet onvermijdelijk is.
Communicatiestijl is voor een groot deel aangeleerd. Niet bewust, maar door jarenlange blootstelling. Hoe jij als kind benaderd werd, heeft ingeslepen hoe jij nu met anderen praat. Ook met je kinderen.
Wat je stijl verraadt
Er zijn grove patronen te onderscheiden. De ouder die altijd uitlegt en redeneert, hoopt dat een kind begrijpt waarom iets moet. De ouder die weinig woorden gebruikt en verwacht dat de ander aanvoelt, frustreert zich als dat niet lukt. En de ouder die alles bespreekbaar maakt, soms zo veel dat het kind niet meer weet waar het aan toe is.
Geen van deze stijlen is per definitie fout. Maar ze hebben allemaal blinde vlekken. En die blinde vlekken zie je vaak pas als er iets misgaat. Een kind dat afhaakt. Een gesprek dat steeds op ruzie uitloopt. Een stilte die groeit.
Patronen doorbreken kost moeite, maar het kan
De eerste stap is observeren. Niet je kind, maar jezelf. Wat zeg je precies als je kind iets niet doet wat jij vroeg? Hoe klink je als je gestrest bent? Wat doe je met je gezicht als je kind teleurgesteld is?
Veel ouders schrikken als ze dit serieus bijhouden. Niet omdat ze slechte ouders zijn, maar omdat ze ontdekken hoe automatisch hun reacties zijn. Ze realiseren zich dat ze reageren vanuit een patroon dat al decennialang loopt, lang voordat ze zelf kinderen hadden.
Precies hier ligt de kracht van NLP. Neuro-linguistisch programmeren gaat over de relatie tussen taal, gedrag en het denken dat daaronder ligt. Een NLP Practitioner opleiding leert je niet alleen technieken, maar geeft je inzicht in hoe jouw eigen communicatiepatronen zijn opgebouwd. En hoe je ze bewust kunt bijstellen.
Concreet verschil in de dagelijkse omgang
Wat verandert er in de praktijk? Ouders die zich bewust zijn van hun communicatiestijl, merken dat ze minder snel reageren vanuit frustratie. Ze horen wat hun kind eigenlijk bedoelt, ook als dat kind het zelf niet goed verwoordt. Ze kiezen bewuster hun woorden, maar ook hun toon, hun timing, hun lichaamstaal.
Dat klinkt als veel, maar het begint klein. Een zin anders formuleren. Even de ademhaling bijsturen voor je reageert. Merken dat je strak staat, en dat doorlaten voor je het gesprek aangaat.
Kleine aanpassingen die voor een kind een groot verschil maken. Kinderen zijn bijzonder gevoelig voor de toon achter woorden. Ze horen niet alleen wat je zegt, maar hoe je het zegt. En ze registreren het ook als je dat niet in de gaten hebt.
Wat je kind ervan meekrijgt
Kinderen leren communiceren door te kijken naar de mensen om hen heen. De manier waarop jij omgaat met conflicten, met teleurstellingen, met spanning, dat is wat zij meenemen. Niet door wat je vertelt, maar door wat je doet.
Dat is een verantwoordelijkheid, maar het is ook een kans. Want als jij je stijl bewust bijstelt, geef je je kind iets mee dat het later overal van pas komt.
Een bewustere ouder. Dat maakt je nog geen perfecte ouder. Maar het maakt je wel een ouder die zijn eigen patronen kent. Die niet reageert vanuit automatisme, maar vanuit keuze. En dat verschil voelt een kind.